CHRZEST ŚWIĘTY

Chrzest w katolicyzmie jest znakiem oczyszczenia z wszelkiego grzechu, w tym z grzechu pierworodnego, odrodzenia duchowego oraz włączenia do Kościoła i zjednoczenia z nim. Według katolików wyraża ponowne narodziny, jest znakiem ukochania ludzi przez Boga i ustanowienia ich swoimi dziećmi. Zazwyczaj wiąże się ze stosownym wpisem do Księgi parafialnej, który jest w Polsce nieusuwalny, nawet w przypadku apostazji ochrzczonego z Kościoła w późniejszym czasie.

Rodzice chrzestni

Początek instytucji rodziców chrzestnych wiąże się z rozwojem katechumenatu w II w. W związku z przygotowaniem do chrztu i jego udzielaniem kandydatowi do katechumenatu towarzyszyła osoba poręczająca szczerość intencji przyjęcia przez niego sakramentu, co w okresie prześladowań było konieczne dla zachowania niezbędnej ostrożności. Było to też zadanie praktyczne: świadek pomagał przy namaszczaniu i zanurzaniu chrzczonego w wodzie. Gdy chrzest przyjmowały dzieci, poręczyciel składał przyrzeczenia i wyznanie wiary w ich imieniu. Łacińska nazwa „patrini” pojawiła się w VIII w. Początkowo funkcję rodzica chrzestnego, nawet dla wielu chrzczonych, pełniła jedna osoba, z reguły mężczyzna, od VII w. także kobieta.

W VIII w. powstał zwyczaj powoływania, przez analogię do rodziców naturalnych, dwojga rodziców chrzestnych. Z czasem ich liczba zaczęła wzrastać. Zdarzało się, że w rodzinach zamożnych wybierano niekiedy na chrzestnych do dwunastu osób. Ponieważ była to okazja do wielu nadużyć, Sobór Trydencki ograniczył ich liczbę do jednego, najwyżej dwóch. Ta zasada została zaakceptowana także przez obecny kodeks prawa kanonicznego. Zwyczajowo jest to mężczyzna i kobieta. Dorosłemu przy prośbie o dopuszczenie do katechumenatu powinien towarzyszyć poręczyciel jego obyczajów, wiary i woli przyjęcia chrztu. Kościół, akceptując wybór chrzestnego, stawia mu bardzo wysokie wymagania etyczne. Zobowiązuje do wspierania rodziców naturalnych w procesie wychowania dziecka i przekazywania mu najcenniejszego skarbu, jakim jest wiara, zaś w sytuacji skrajnej, gdy np. zabraknie rodziców, do przejęcia ich zadań. Jeśli chrzestni widzą, że rodzice nie wypełniają swoich obowiązków wychowawczych, dzieje się coś niedobrego z przekazem wiary, mają prawo (i obowiązek!) zareagować, zwrócić uwagę, napomnieć.

Obojętność jest poważnym sprzeniewierzeniem się podjętym podczas chrztu zobowiązaniom. Jest to szczególna sytuacja, ponieważ Kościół, szanując autonomię rodziny, wyjątkowo nakazuje w tym momencie ją naruszyć! Rodzice chrzestni mają być dla dziecka wsparciem, światłem na drodze wiary, bywa że i znakiem sprzeciwu. Mówią o tym wyraźnie teksty modlitw towarzyszących obrzędom sakramentu chrztu, wręczenie rodzicom chrzestnym zapalonej od paschału (znak Chrystusa Zmartwychwstałego) świecy i towarzyszące temu gestowi słowa.

Dokumenty:

  • Akt urodzenia dziecka.
  • Dane dotyczące rodziców chrzestnych (imię i nazwisko, wiek, dokładny adres faktycznego zamieszkania chrzestnych)
  • Rodzicami chrzestnymi mogą być wierzący i praktykujący katolicy, którzy ukończyli 16 rok życia, przyjęli sakrament bierzmowania, mogą przystępować do sakramentów świętych oraz stanowią moralny przykład dla dziecka. Rodzice chrzestni dostarczają zaświadczenie z parafii (faktycznego zamieszkania), że mogą pełnić tę zaszczytną funkcję. Młodzież ucząca się przedstawia dodatkowo zaświadczenie katechety o uczestnictwie w katechezie szkolnej.
  • Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej ( protestant, anglikanin czy prawosławny), może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu.
  • Rodzice i chrzestni odbywają naukę przed chrztem (jeśli nie byli jeszcze chrzestnymi) oraz przystępują do spowiedzi i w intencji dziecka przyjmują komunię świętą w czasie mszy św. chrzcielnej.
  • Przekaz chrztu, gdy rodzice mieszkają poza terenem naszej parafii.

Używamy Cookie

Ta strona używa cookie
zgodnie z ustawieniami
Twojej przeglądarki.
Czytaj więcej

Wyrażasz zgodę?

TAK
NIE